domingo, 2 de marzo de 2008

El beso


"Mujer desnuda tumbada" - Modigliani

Elena apagó el ordenador, la luz de la sala y se dirigió a su habitación, dispuesta a seguir, punto por punto, las instrucciones que le había remitido por correo. Cuanto más pensaba en ellas menos ganas tenía de llevarlas a cabo. No sentía el menor deseo de guardar, en aquella cajita de madera que ahora reposaba sobre la cómoda, el beso que Él le había enviado la noche pasada.

Su primer contacto con el beso, tal vez por recibirlo inesperadamente, le había provocado un deseo súbito que se había consumido en unos instantes, tal como había llegado. Pero estaba segura de que había algo más. Y no estaba dispuesta a guardarlo, siguiendo sus recomendaciones, sin averiguar qué sentimientos se producirían en el reencuentro. Quería arriesgarse y experimentar todas aquellas sensaciones ya olvidadas desde hacía mucho tiempo.

De pie ante el espejo, se desnudó despacio y se acarició los pechos con las yemas de los dedos. Sus pezones se endurecieron por el escalofrío de la desnudez y el tacto de sus manos.

Lentamente se tendió sobre la cama, relajó su cuerpo y su mente, cerró los ojos y dejó que el beso avanzase por el camino señalado. Incansable realizaba círculos, piruetas y saltos mortales sin apenas hacer ruido.

Logró alcanzarlo a la altura de la rodilla derecha para llevarlo hasta su vientre. Allí, indeciso y perezoso rozaba la piel suave, bajando y subiendo lentamente, mientras Elena se sentía morir en cada caricia. Ya no recordaba lo que eran el abandono y la entrega.

Se incorporó con cuidado de no asustarlo para susurrar en su oído: “Debes irte ya”. Obediente y sumiso se alejó de allí y reptó hasta su boca para sellar las palabras que se le estaban escapando. Y extendió sus brazos como alas de libélula para rodearla por entero y decirle: “No permitas que me aleje de ti”.

Conmovida por la sinceridad de la declaración, lo colocó con mimo en la palma de la mano y lo sopló hasta el ombligo, el lugar que de ahora en adelante se convertiría en su hogar.

Con el beso a resguardo se levantó, guardó la cajita vacía dentro del armario y de nuevo se acostó para acurrucarse entre las sábanas, segura de si misma.

viernes, 29 de febrero de 2008

El sexto sentido (Por Amaro)

Bruce Willis resopla mirando al techo, tiene los ojos muy abiertos. Él, que ha escuchado de todo, las cosas más increíbles, los acertijos más raros de parte de los malos mas malos y extravagantes, no está preparado para esto. No le entra en la cabeza. Y sin embargo sabe que es verdad, si algo ha aprendido con tantas junglas de cristal es a oler el miedo y cuando alguien se está tirando un farol. Y el miedo está aquí, más que miedo, es pánico, le entra a borbotones por las fosas nasales.

Vuelve a mirar con incredulidad al niño, es un niño hermoso, casi parece de película, como si hubiesen tenido que buscar entre 3000 niños para encontrar justo éste. Un pelo precioso, lacio, a lo oriental, que le cae sobre la frente, y recortado de forma que le dibuja una cara oval tapándole las cejas. Debajo inmediatamente de ese pelo vemos los ojos del niño, unos ojos abiertos con miedo, pero no un miedo sorpresivo y del momento. No, es un miedo permanente ¡Y NO ES PARA MENOS! Sus manos temblorosas agarran como zarpas las sábanas, subiéndoselas en un gesto protector hasta la nariz, intentando taparse la cara, protegerse. La sábana se ve oscilar acompasada con la respiración irregular del niño. Los ojos fijos, alelados.

- A ver explícamelo de nuevo. Dice Willis.
- Cuando cierro los ojos… ¡El niño se estremece!
- Sigue, sigue.
- No veo nada.
- ¿Pero nada, nada?
- Nada, nada.
- ¡¡PUES SI QUE ES BIEN TRISTE CHAVAL!!

El caballero (Por Guillermo el Travieso)



Dolor, con dolor se cura.
Mas no hallo remedio a esta locura,
que tanta angustia me procura,
por no poder encontraros.

Y os busco y rebusco en mi cerebro,
para atraer si quiera un solo recuerdo,
que consuele mi entristecimiento,
porque sin vos, no soy nadie.

Nadie soy, y sin vos, nada tengo.

No tengo sin vos,
palacios,
ni baluartes.
No tengo lanza,
ni coraza.
Ni tan siquiera
camastro,
para descansar mi alma.

Que sin vos, nadie soy.
Sin vos, nada vale la pena

jueves, 28 de febrero de 2008

¿Cuántas mujeres y niños quedarán?



Algo está fallando.

¿Y la culpa de quién, me pregunto?

¿Demasiada información?
¿Estamos todos enloqueciendo?
¿Por qué tanto odio, tanta rabia?
¿Por qué no vivimos y dejamos vivir?...

Esta mañana mientras desayunaba no pude menos que pensar en estas preguntas, al escuchar la noticia de otra nueva víctima de la Violencia de género. En lo que va de semana cinco mujeres han sido agredidas por unos desaprensivos salvajes. Cuatro de ellas murieron y la otra se debate entre la vida y la muerte.

Y por fin pude poner un poco más de luz a lo que escribí el otro día: ¿Cómo pueden soportarse 28 años de malos tratos?.

No sé quién puede arreglar esta situación tan triste que vivimos, supongo que las leyes no lo pueden hacer todo, supongo que somos nosotros, los humanos (porque así nos llaman aunque a veces nos quede grande el término), los que hemos de combatir esta ola de violencia poniendo de nuestra parte con los medios al alcance. Pero se me vino a la cabeza un slogan terriblemente demoledor que parece, por el momento, que es lo único que puede “proteger” a las mujeres:

“SI QUIERES VIVIR, AGUANTA LOS MALOS TRATOS”.

Y me eché a llorar.

Me eché a llorar por todas las mujeres e hijos que no tuvieron otra oportunidad.

Me eché a llorar por todas esas mujeres e hijos que todavía viven con un agresor.

Me eché a llorar por esas valientes que han reunido el coraje de abandonar su hogar exponiéndose a la muerte.

Me eché a llorar por las familias, por ser mujer… por este jodido mundo.

Triste final.

miércoles, 27 de febrero de 2008

La ventana



Recuerdo cuando fue la primera vez que sentí atracción por las ventanas.

Era domingo. Por la mañana. Y la casa estaba envuelta en un silencio inusual. Parece que el resto de los vecinos del edificio se hubiesen mudado sin enterarme.

Estaba en la cama recién acabado de despertar cuando sentí aquella loca necesidad de levantarme y tocar la ventana. Sentir el frío aluminio entre mis manos. Acariciar sus aristas y sus raíles como si fuesen una mujer en celo.

Tengo que reconocer que estos sentimientos me causaron cierta turbación. Nunca había oído ni leído algo semejante. Empezaron a sudarme las manos y tuve una pequeña taquicardia. Eso por no hablar de lo que le estaba sucediendo a mi miembro viril, últimamente en desuso.

La verdad es que estaba avergonzándome de mi conducta, que si al principio me pareció extravagante, ahora me parecía retorcidamente depravada.

Sumido en estas cavilaciones volví a tocar el aluminio. Esta vez lejos de sentirlo frío empezó a derretirse entre mis dedos pero sin quemarme. Su tacto era cálido y agadable. Y cuanto más lo tocaba más olía a cilantro y mandarina.

Sí. Quería poseer a la ventana. No había vuelta atrás. Quería entrar en ella por encima de cualquier otra cosa en el mundo, aunque para ello tuviese que saltara al vacío, irremediablemente, desde un 5º piso de la calle Fuencarral.

martes, 26 de febrero de 2008

El futuro (Por Amaro)






¡Que fácil es adivinar el futuro!



Si yo no cambio
Nada cambiará para mí

Si tu no cambias
Nada cambiará para ti

Si el mundo sigue así
El futuro será así




Queso Fresco con Membrillo

Díaz Vázquez, Manuel José
Edita: Atlantis


Mazico y su nieto sobreviven en su viejo barrio de toda la vida, donde la decadencia, las privaciones y la sordidez de las clases populares proliferan y ofrecen relieve a un bodegón constumbrista de la España de principios del siglo XX.

Son tiempos de carencias y compromisos ideológicos, donde las noltalgias de los mayores avivarán recuerdos quizás olvidados en el desván de la memoria.
A través de la memoria de Mazico, en Queso fresco con membrillo se realiza un recorrido por la vida cotidiana de un abuelo adepto al vino, aderezado con anécdotas y sucesos cotidianos pero entrañables.

..................................................................................................................
..........................................................

"De repente, Ramonciño Pichel se levantó de su pupitre y encaminándose hacia la mesa de la maestra, haciendo crujir el tillado húmedo y apolillado, dijo...

--Señorita...
--¿Sí?, ¿qué quieres?—la profesora Ocampo levantando la vista y reparando en Ramonciño...
--¿Puedo ir al servicio?
--Sí, pero no tardes mucho.

Los alumnos observaron tímidamente esta escena, escapando a hurtadillas de su tarea, pero al momento volvieron a su labor: “...combatió en la famosa batalla naval de Lepanto...”.

Ramón cruzó la estancia emitiendo un chasquido peculiar a cada paso: ¡ñec!, ¡ñec!, y se introdujo, abriendo una puerta de color verde en una especie de garita de un metro cuadrado.

Sus condiscípulos seguían embebidos copiando el texto... “pobre siempre, más nunca abatido...”. Sólo se oía el contacto de los bolígrafos con la superficie de los cuadernos, alguna tos infantil, el miau ocasional y displicente del gato y el silbato lejano del afilador: ¡Fiiiiuuuuuuuu!, ¡fiiiiiiiuuuuuu!.

Un grito suplicante cortó el silencio:

--¡Señorita!, ¡señorita!

Era Ramonciño desde el retrete, entreabriendo la puerta verde y sacando su nariz, sus cejas en paréntesis, el pelo erizado y el incipiente bozo, todo negro como un cuervo.
--¿Qué te pasa?—preguntó asustada Finita Ocampo, incorporándose...
--¡Señorita!, ¡Hum!, no puedo... ¡ejem!, no puedo... sacar... la pirola. Se me ha atascado la cremallera.

Una explosión de risas y regocijo general inundó el aula, dejando al pobre don Miguel de Cervantes cautivo en Argel...

La víctima forcejeaba con la pretina, con el ánimo de liberar su apéndice enjaulado. Todo resultaba en vano. Resoplaba: ¡fu!.

--¿Qué?, ¿cómo va?, ¿puedes?—le preguntó solícita la profesora, mientras intentaba apaciguar el huracán de exaltación.
--Nada. Mal. No hay manera. ¡Qué llamen a los bomberos!

No hizo falta. La sacrificada educadora ayudó, resignada, a Ramonciño Pichel a bajar la cremallera.

El gato dijo: “¡miau!”.

--¡Fiiiiiiiiuuuuu¡fiiiiiiiuuuuuuuuuu!,¡el afiladoooooorrrrrrr!. "

lunes, 25 de febrero de 2008

Platero y yo

Me gusta quedarme dormida con el libro entre las manos, pensando en Platero, Diana y el canario verde, dejándome envolver por el aroma de los heliotropos, soñando con las flores y la primavera…

Y por eso, porque me gusta, no apago la luz de la mesita, ni desdoblo la almohada. Permanezco inmóvil en esta dulce duermevela, hasta que llegue Congo… y arrope mi cuerpo desnudo con sus palabras de buenas noches.




domingo, 24 de febrero de 2008

Soy... (24.02.08)




Soy como una radio vieja a la que se le fundió una lámpara y ya no es capaz de sintonizar. Sólo un ruido desagradable y ensordecedor habita dentro de mis paredes de madera.

Soy hermética como un tuperware, o como un alimento envasado al vacío. No hay aire dentro de mí y por eso no siento nada. Estoy aislada de todo lo que sucede a mi alrededor.

Llevo dos días agonizando en un dolor sin nombre. Un dolor que no hace heridas, ni ampollas, ni provoca tos, escozor... o fiebre... Un dolor que nadie nota, que no se nota. Un dolor que amordaza los abrazos, que ata de pies y manos las risas que ya no me salen.

Llevo dos días fundida, hermética, sin razón, sin sentido, sin poder evitarlo... sin querer.

viernes, 22 de febrero de 2008

Gollo está enfermo (Por Xaime)

Y os voy a presentar a Xaime.


Xaime es un buen amigo, el más joven (17 añazos) de todos mis amigos que escribe con la madurez del más maduro de los mortales.


Este relato (que está escrito en gallego) es un poquitín largo pero merece mucho la pena.



-Ola, clínica para animais domésticos fóra do normal, dígame.
-Ola, mire, chámome Senia. Chamo por un caso grave.
-Máis vale que sexa grave porque aquí non atendemos así polas boas, conte ¿Que pasa?
-Pois trátase do noso dragón, chámase Gollo...
-Non me interesa o seu nome. Vaia ó gran-interrumpiu o home que estaba ó outro lado do teléfono.
-Vale, vale. É que fai varios días que non come. Probamos con todo, pero non quere comer. Está moi deprimido.
-A xente métese en sarillos cos animais sen saber sequera como coidalos –murmurou o médico entre dentes.
-¿Como? Perdoe pero non escoitei o que dixo.
-Nada, nada. Por certo ¿Onde vive ese dragón?
-Vivimos nunha casa, no Polo Norte, no medio da tundra, a catro kilómetros da aldea máis adentrada no norte.
-¿Como? ¿No Polo Norte? Ben, intentarei mandar un equipo de médicos. Agardo que sexa grave de verdade porque ir ó Polo Norte non é unha broma.
-Si, pode crerme. É urxente.

O home que falara con Senia era o director da clínica. Xa estaba ardendo pola idea de ir ó Polo Norte aínda que non tanto como para derreter todo o xeo que hai nel. Xa facía moito tempo que non saía da oficina. O corpo xa lle pedía aventura.

Como lle dixera a Senia preparou a catro médicos especializados en dragóns e saíron en canto tiveron unha avioneta disposta.

Chegaron en dous días despois de facer só unha escala para repostar. O último tramo da viaxe debíano facer en trineo. Levoulles outro día chegar á aldea e outro máis atopar a casa.
Custoulles moito xa que había moita ventisca e a neve cubríao todo. Parecía que padecían dunha cegueira branca que anegaba os seus ollos. Pero, ó final, grazas ós resplandores da aurora boreal atoparon a pequena casa ubicada alí, nun plano en branco, coa neve como única acompañante.

Chamaron na porta e saíu un home

-Ola ¿Que tal? Vostedes son os médicos do noso Gollo, ¿Verdade? Eu chámome Congo son o pai de Senia, é un pracer.
-Déixese de praceres e presentacións, é unha pérdida de tempo. Seguro que non nos voltamos a ver e se lle digo o meu nome pronto o vai esquecer.
-Ben, entón pase. Pase por favor -respondeu Congo. Moi tolerante coa arrogancia do médico.

Cando entraron na casa unha agradable e reconfortante bafarada de calor abrazounos.

-¿Queren un té? Seguro que traen frío.
-Si pero antes preferiría ver ó meu paciente.
-¿Como non? Está nesa habitación.
Cando entraron Senia estaba aloumiñando ó dragonciño.
Ó ver ó médico púxose moi contenta.
-Mire doutor este é o dragón do que lle falei.
-Imaxínome. Fáganlle un recoñecemento a fondo -dixo o doutor dirixíndose ós médicos que viñan con el -imos ver o que ten.
Ó momento os catro médicos quitaron centos de aparellos, uns minúsculos e outros non tanto, e comezaron a examinar ó dragón.

Unha hora máis tarde, depois de que tomaran varias cuncas de té, realizaran varios exames, medicións e demáis trenguelladas, diron o diagnóstico.

-Este dragón ten inadaptación ós humáns.
-Pero se nós tratámolo moi ben –dixo Congo.
-Si. Lémoslle contos e xogamos con el –dixo Senia.
-Todo o que queiran pero non é igual que se o coidara a súa nai.
-Ben, entón ¿Hay algún remedio? ¿Algunha menciña?-preguntou Congo.
-Si, darlle a comer ovo de hipogrifo. Teñen moitos nutrintes e vitaminas, ademáis para os dragóns son antidepresivos. Dalles forza mental para, por exemplo, neste caso, adaptarse á vida cos humáns.
-¿E iso onde o podemos atopar? –preguntou Senia.
-É moi difícil conseguir un. A un hipogrifo salvaxe é case imposible quitarlle un. Defenden os seus ovos ata a morte. E como comprederán eu non arriscaría a vida enfrontándome a un deles. Ademáis matar a un animal iría contra os meus principios de doutor.
-E entón ¿Que imos facer?
-Podo conseguir un ovo de hipogrifo doméstico, pero só hai dous no mundo.
-É o mesmo, faga o que teña que facer canto antes ou váisenos morrer.
-Non esixan tanto, faráse o que se poida. Recollede todo rapaces. Ímonos a Inglaterra. Alí vive un dos hipogrifos.

Recolleron todo á velocidade do raio e non diron tempo nin a que Congo se despedira deles. Despois doutros dous días de viaxe a avioneta dos médicos aterraba nun lugar húmido e solitario onde só había un castelo en estado ruinoso. Nel vivía o dono dun dos dous hipogrifos domésticos. Estas persoas (aínda que só existan dúas no mundo) solen ter capacidades especiais coas que conseguen adaptar a un hipogrifo á vida doméstica. Din que os hipogrifos domésticos ata axudan a facer as tarefas da casa.

Golpearon na porta do castelo e á súa chamada respondeu un ancián.

-¿Que queren de min?
-Queremos que nos venda un ovo de hipogrifo.
-¿Como? ¿Do meu hipogrifo? ... Farase o que se poida. Pasen.
A porta do castelo abriuse mediante un mecanismo de poleas. Fixo un ruido estrepitoso. (se este fose un relato de terror o castelo ben podía estar encantado e, despois de que a porta se abrise por arte de maxia e entraran os médicos, pecharíase deixandoos encerrados para sempre. Nese caso terían que convivir con morcegos e outras criaturas terroríficas. Pero este non é un relato de terror e polo tanto a porta non se pechou tras deles nen tiveron que convivir con ninguén).

Cando xa estaban dentro do castelo o ancián deu en guialos ata unha grande sala chea de libros, uns máis antigos, outros máis novos. A sala parecía non ter fin e literariamente non o tiña aínda que si físicamente. En todo caso todo bibliófilo debecería por vender a súa vida a esta sala.

-Vendérvolo non volo venderei, pero si volo podo dar a cambio dunha axudiña no meu traballo. Teredes que axudarme na tarefa á cal encomendei a miña vida: a procura dun libro en branco. Este libro contén todos os secretos do universo, todos os que a ciencia non logrou desvelar nen desvelará.
-Non creo que sexa tarefa fácil, ¿Sabe acaso algo sobre a fisonomía dese libro?-preguntou o médico con poucas esperanzas de atopar ese libro.
-Todas as especulacións que poiden facer rematan sendo infinitas, e aínda encima inútiles. Podería ser un libro groso xa que nel están escritas moitas cousas aínda que por outro lado, se está en branco, non sería necesario extender o espazo en branco máis do que ocupa en realidade. Por outro lado. . .
-¡Pare!,-dixo o médico levantando un pouco a voz -non continúe que xa me estou volvendo tolo, procurarei o ovo en outro lado, seguro que é máis fácil conseguilo na segunda e última oportunidade do outro hipogrifo domestico.

Os médicos fóronse despois de unha levísima despedida.

O médico ben sabía porque nen sequera intentara buscar o libro. Se comezasen xa non poderían parar e uns e outros quedarían enredados na lectura dos demáis libros sen dar atopado o libro en branco en toda a súa longa vida, efímera para os libros. Sería unha odisea pero esta vez sen retorno a Ítaca. Polo tanto, aínda que non tiveran que convivir con morcegos e demáis familia, convivirían con letras papel e demáis literatura.

Viaxaron tres días máis cara o sur ata chegar a África. Durante eses tres días non falaron entre eles, o acontecemento no castelo amolecéralles a todos os miolos. Todos reflexionaban sobre o intrincante tema, aparentemente irresoluble.

Cando chegaron ó lugar onde vivia o outro hipogrifo viron que unha planta xigante rompera a casa da dona do hipogrifo que estaba fóra mirando hacia arriba.

-¿Que lle pasa señora?
-Pois que tirei unha faba á area e mire o que pasou. E o peor é que o meu hipogrifo está arriba de todo e vai poñer os ovos alí.
-Salvarémolo nós pero a cambio debe darnos un ovo como compensación.
-Hummm... ben, un ovo é moi caro pero acepto.

Sen pensalo dúas veces os homes puxéronse a rubir pola planta de faba xigante. Naquela subida podería darse a repetición do conto das alubias máxicas e atopar no alto un castelo con xigantes, pero non. Despois de media hora de ascenso viron ó hipogrifo que berraba para que ninguén se lle acercase. Despois de que un dos médicos lle tirara comida para entretelo, calou. Os homes meteron cada un na súa mochila un ovo e iniciaron o descenso.

-Xa collimos os ovos, tome catro deles, o outro levámolo nós.
-E o meu hipogrifo ¿Onde está?
-Cando remate a comida baixará. Non se preocupe. Agora temos que irnos, temos présa.
-¿E que fago coa planta xigante?
-Poderá alimentar a media África, ou máis.

Esta fora unha aventura moito máis fácil de realizar e ademáis en pouco tempo. O médico acertou ó crer na segunda oportunidade. Salvou así ós seus compañeiros da procura da sabedoría absoluta.

Os médicos tardaron cinco días en chegar á casa de Congo. Cando chegaron Gollo estaba xa medio morto.

-Menos mal que traen o ovo de hipogrifo -dixo Congo.
-Pensei que morría o meu dragonciño –dixo Senia.

Os médicos coceron o ovo e déronllo a Gollo. Como por arte de maxia púxose novo. E dende aquela Congo non tivo ningún problema con Gollo polo que non tivo que volver a meter en problemas ós médicos.
Na volta á súa casa o médico reparou na rareza de que unha faba crecese de tal maneira no medio do deserto máis árido do mundo.

Quizais a resposta se atopase no libro en branco.