O Cebreiro namora ó viaxeiro
de corazón verde.
O Cebreiro enamora al viajero de corazón verde.
El viento de la montaña.
La ropa tendida.
O ir e vir de persoas de moi diferente condición e sentimento,
paseando sin prisa calquera día do ano.
El ir y venir de personas de muy diferente condición y sentimiento, paseando sin prisa, cualquier día del año.
O Cebreiro non é mais que unha ducia mal contada de casiñas.
O Cebreiro no es más que una docena mal contada de casas.
Alguna palloza.
Unha igresa pequerrechiña e humilde.
Una iglesia pequeñita y humilde.
Un cruceiro.
Un crucero.
Pero aínda así, con só esas pequenas cousas,
namora o viaxeiro que ten lume no peito.
Pero aún así, con solo esas pequeñas cosas, enamora al viajero que tiene fuego en el pecho.
A apacíbel convivencia de uns e outros.
La apacible convivencia de unos y otros.
Os pelegríns que percorren o Camiño.
Los peregrinos que recorren el Camino.
A simboloxía dos antergos.
A maxia.
La simbología de los antepasados. La magia.
Las conchas.
Los bastones.
Chegar ó Cebreiro, semella doado.
Difícil é decirlle adeus,
sin saber cando imos voltar.
Mais queda en nós, o sabor do seu queixo,
da empanada.
O recordo daquel agasallo
que compramos pensando nun amigo.
E todo o ár que bebimos entre as súas pedras.
Llegar al Cebreiro, parece fácil. Difícil es decirle adiós, sin saber cuando vamos a volver.
Más se queda dentro de nosotros, el sabor de su queso, de la empanada. El recuerdo de aquel regalo que compramos pensando en un amigo.
Y todo el aire que bebimos entre sus piedras.